Papirus 28 – Wprowadzenie
Papirus 28, oznaczany symbolem P 28, to grecki rękopis Nowego Testamentu, który datowany jest na III wiek. Jest to jeden z cennych fragmentów, które dostarczają informacji o wczesnym tekście Ewangelii, szczególnie Ewangelii Jana. Papirusy stanowią ważne źródło dla badaczy historii tekstu biblijnego, a Papirus 28 jest szczególnie interesujący ze względu na swoje pochodzenie oraz zawartość. W niniejszym artykule przyjrzymy się bliżej charakterystyce tego rękopisu, jego historii oraz znaczeniu w kontekście badań nad Nowym Testamentem.
Opis Papirusa 28
Papirus 28 zachował się jedynie w formie fragmentów, które zawierają tekst Ewangelii Jana w rozdziałach 6,8-12 oraz 17-22. Oryginalne karty kodeksu miały wymiary 13 na 20 cm, co czyni je stosunkowo niewielkimi. Tekst został zapisany semi-uncjałą, charakterystycznym stylem pisma używanym w okresie wczesnochrześcijańskim. Na stronie znajdowało się około 25 linijek tekstu.
Interesującym aspektem Papirusa 28 jest jego podobieństwo do innego rękopisu – Papirusa Oxyrhynchus 1358. Pomimo że został spisany przez zawodowego skrybę, zawiera błędy, co może sugerować różnice w praktykach kopiowania tekstów biblijnych w tamtych czasach.
Tekst i jego cechy
Papirus 28 został poddany szczegółowej analizie tekstualnej przez Kurt Alanda, który zaklasyfikował go jako reprezentującego „normalny tekst”. W swojej klasyfikacji umieścił go w kategorii I, co sugeruje wysoką jakość tekstu. Badania wykazały również, że tekst Papirusa 28 jest zbliżony do Papirusa 75, z którym ma około 70% zgodności.
W kontekście porównań z innymi znanymi manuskryptami, według Grenfella i Hunta tekst Papirusa 28 jest bliższy Kodeksowi Watykańskiemu niż Kodeksowi Synajskiemu. Oznacza to, że może on dostarczać istotnych informacji na temat ewolucji tekstu Ewangelii Jana.
Fragmenty Papirusa 28 przekazują kilka wariantów tekstowych, które różnią się od bardziej powszechnych wersji. Na przykład w Ewangelii Jana 6,10 występuje wariant πεντακισ]χιλειοι zamiast ελεβεν, a w wersie 6,19 – ενγυς zamiast εγγυς. Takie różnice mogą być istotne dla badań nad tym, jak różne tradycje tekstowe mogły wpływać na powstawanie i przekazywanie Ewangelii.
Historia odkrycia i przechowywanie Papirusa
Papirus 28 został odkryty w Oksyrynchos przez znanych archeologów B.P. Grenfella i A.S. Hunta podczas ich prac wykopaliskowych na początku XX wieku. Fragmenty rękopisu zostały opublikowane w 1919 roku w tomie „Oxyrhynchus Papyri XIII”. Na liście rękopisów znalezionych w Oksyrynchos zajmuje on pozycję numer 1596.
Ernst von Dobschütz umieścił ten rękopis na liście manuskryptów Nowego Testamentu i przypisał mu numer 28. Datacja papirusu przez Alanda wskazuje na III wiek, a inny badacz – Comfort – sugeruje datowanie na koniec tego samego wieku. Obecnie Papirus 28 przechowywany jest w bibliotece Pacific School of Religion w Berkeley w Kalifornii (oznaczenie: Pap. 2).
Znaczenie Papirusa 28 dla badań nad Nowym Testamentem
Papirusy takie jak P28 mają ogromne znaczenie dla badań nad Nowym Testamentem i historią chrześcijaństwa. Pozwalają one badaczom zrozumieć rozwój tekstów biblijnych oraz ich różnorodność w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Analiza różnic między poszczególnymi papirusami może ujawniać wpływy lokalnych tradycji oraz praktyk kopiowania.
Dzięki badaniom nad Papirusem 28 można lepiej zrozumieć ewolucję tekstu Ewangelii Jana oraz ustalić bliższe relacje między różnymi wersjami tego samego tekstu. Współczesne badania nad tekstem biblijnym często opierają się na analizach porównawczych papirusów oraz ich ścisłych związku z późniejszymi manuskryptami i wydaniami drukowanymi.
Zakończenie
Papirus 28 jest jednym z wielu cennych fragmentów Nowego Testamentu, które dostarczają informacji o jego pierwotnym brzmieniu i przekazach. Jego historia odkrycia oraz cechy tekstu czynią go interesującym obiektem badań dla biblistów i historyków literatury chrześcijańskiej. Analizując Papirus 28 oraz inne rękopisy z tego okresu, naukowcy są w stanie lepiej zrozumieć zarówno kontekst historyczny ich powstania, jak i rozwój myśli teologicznej we wczesnym chrześcijaństwie. Dzięki takim badaniom możemy przybliżyć sobie bogactwo i różnorodność tradycji biblijnych oraz ich wpływ na współczesne rozumienie Pisma Świętego.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).